ONAANGEBROKEN AAN HET EIND
hypothetisch portret van Eindhoven met 999 jaar stadsrechten

Een evoleoneske hemelkoepel snuift de stad brandschoon.
            O groots nasaal uitspansel! Met uwer ozon zo rein.
            Ontdoe onze stek van egogeur!
Als antwoord vliegt een briesje langs torens omlaag
tot in een bebouwde kom

            sereen als een klankschaal.

     Dit betonovergoten glaswalhalla,
     dit kaalgeslagen ankerpunt,
     dit staalplaatassortiment,
     dit bacilloze oppervlak,
waar muren geen instinct meer hebben (just wipe and clean),
waar weemoed uit een potje komt (for shining teeth),
waar diesel naar aftershave ruikt (men),
waar men
                 vrij is.

Deze stek is nu van dorpsheid ontdaan,
de modderklompen zijn schoongeschopt,
de sigaren verbrand. Als men 
de bouwkranen wegdenkt,

                 lijkt de wereld af.

                                                        vervolg >