|
|
d
e z o n i s e e n o o g
d r u p p e l
(zie de foto hieronder)
er bestaat iemand, die er niet is.
ook is er een reflectie van de grote oogdruppel,
die versplintert op de vijver drijft. we zien
hoe een school waterdruppels spontaan
opspat, zich uit zeediepten loszingt, naar
lucht hapt. we kunnen spreken van individualisering.
leggen we onze oren op de foto, dan bemerken we
dat er niet in het wilde weg wordt gespetterd.
hier klinkt een vrijzinnige orkestbak, hier
krijgen druppels het warm van,
verheffen zij hun hartklop tot dogma,
zwengelen zij hun bloedsomloop aan,
hier zit zon, ergens tussen non stop
lichaamsfuncties.
nu verschijnt de persoon die er niet is. iemand, verblind
door de withete oogdruppel. hij weet dat hij voor
80% uit lichtontvlambaar water bestaat en voor
20% uit iets wat hem vreemd is.
hij wacht tot een herkenbaar moment zijn keel schraapt.
hij kan meezingen, ooit.
ver
buiten beeld, staat hij altijd zangklaar |
